AHİMSA

Geçen gün Instagram'da bir gönderiye denk geldim. Altında yüzlerce yorum vardı. Herkes aynı şeyi yazıyordu: "Kabul ediyorum." Birisi para istiyordu. Birisi aşk. Birisi araba. Birisi ev. Birisi de ruh eşini. Yorumları okuyunca kendimi evrenin müşteri hizmetlerinde hissettim. Bir ara düşündüm. Acaba gerçekten bu kadar kolay mı? Yani bütün gün insanlara kötü davranıp, akşam bir gönderinin altına "kabul ediyorum" yazınca hayat değişiyor mu? Bir arkadaşına yalan söyle. Sürekli dedikodu yap. Öfkeyle yaşa. Kıskançlıkla yaşa. İnsanları kullan. Sonra da evrenden bolluk bereket iste. Bir şey eksik gibi durmuyor mu?

Yoga'nın ilk basamağı tam burada başlıyor. Çoğu insan yogayı esnemek sanıyor. Bazıları nefes çalışması, bazıları meditasyon. Ama yoga bunlardan önce başka bir şey soruyor: "Nasıl bir insansın?" Çünkü yoga, meditasyondan önce insanla ilgileniyor. Saatlerce meditasyon yapabilirsin. Nefes teknikleri öğrenebilirsin. Mantralar ezberleyebilirsin. Ama insanlarla kurduğun ilişki değişmiyorsa, yoga orada durmuş oluyor.

Patanjali buna Ahimsa diyor. Genelde şiddetsizlik diye çevriliyor ama ben yıllar içinde Ahimsa'nın başka bir şey olduğunu gördüm. Bana göre Ahimsa sevgi. Bir insanı gerçekten dinlemek. Bir hayvana zarar vermemek. Bir ağacın dalını gereksiz yere kırmamak. Öfkeliyken susabilmek. Kendine de biraz daha nazik davranmak. Bunların hepsi Ahimsa. Bazen insanlar spiritüel olmayı çok karmaşık bir şey sanıyor. Yeni eğitimler, yeni teknikler, yeni sertifikalar, yeni şifalar, yeni frekanslar... Belki de mesele bu kadar karmaşık değildir. Belki mesele markette çalışan kasiyere nasıl baktığındır. Belki mesele arkandan konuşulan birine nasıl davrandığındır. Belki mesele kimsenin görmediği yerde nasıl biri olduğundur.

Çünkü ister yoga de, ister tasavvuf de, ister başka bir isim ver; bütün yollar dönüp dolaşıp aynı yere çıkıyor gibi geliyor bana. Önce insan olmak. Gerisi zaten onun üzerine kuruluyor. Yoksa bütün o ritüeller, teknikler ve uygulamalar bir süre sonra güzel görünen ama içi boş kabuklara dönüşebiliyor. Bu yüzden artık biri bana spiritüelliğin ne olduğunu sorduğunda uzun uzun anlatmıyorum. Aklıma tek bir soru geliyor: İyi bir insan olmaya çalışıyor musun? Çünkü belki de bütün yolculuk oradan başlıyor.