ATALARDAN GELEN TRAVMA MI, TRAMVAY MI!

Bir ara spiritüel ortamlarda en çok duyduğum cümlelerden biri şuydu: "Atalarımdan gelen travmalarım var." Dedenden mi? "Yok." Dedenin dedesinden mi? "Yok." Dedenin dedesinin dedesinden. Bu konular açıldığında hep ilginç gelirdi bana. Çünkü insan bazen bugün yaşadığı hayatı unutup yüzlerce yıl önce yaşamış insanları kurcalamaya başlıyor. Sonra da kendini daha iyi hissetmeyi bekliyor.

Bir gün bir kızla tanıştım. Gitmediği aile dizimi kalmamış. Reiki yapmış. Theta Healing yapmış. Her gittiği yerde yeni bir travma bulmuş. Bir süre sonra travmalarının sayısı, arkadaşlarının sayısını geçmiş. Oturup sohbet ettik. Yaşadığı süreci anlattı. Gerçekten yorulmuştu. Sürekli kendini düzeltmeye, iyileştirmeye ve geçmişini kurcalamaya çalışıyordu. Sonunda bana dönüp yardım isteyince ona çok etkili bir yöntem bildiğimi söyledim.

Sevindi. Defter getirdi. Kalem getirdi. Not almaya hazırdı. İki gün sonra tekrar buluştuk. Tüm dikkatini topladı. Söyleyeceklerimi yazmak için bekliyordu. Bir süre sessizce oturduk. Sonra bana baktı ve hazır olduğunu söyledi. Ben de ona sadece şunu söyledim: "Sinemaya git."

Yüzüme baktı. Ben de ona baktım. O kadar.

Aradan birkaç gün geçti. Telefon etti. Bir arkadaşıyla sinemaya gidiyordu. Sesindeki hafifliği hatırlıyorum. Çünkü bazen insanın ihtiyacı olan şey yeni bir travma bulmak değildir. Bazen biraz hayat yaşamaktır. Bir film izlemek, bir arkadaşla kahve içmek, yürüyüşe çıkmak, aşık olmak, gülümsemek ya da sadece canının istediği bir şeyi yapmak. Bazen iyileşmeye çalışmayı bırakıp yaşamaya başlamak, iyileşmenin kendisi oluyor.

Üç ay sonra tekrar gördüğümde bambaşka bir haldeydi. Yüzündeki o ağırlık gitmişti. Daha hafifti. Daha canlıydı. Sohbet ettik, güldük. Tam ayrılacakken şakayla sordum: "Ne oldu travman?" Güldü. "Travma yok," dedi. "Tramvaya biniyorum."

O gün bir kez daha şunu düşündüm: Bazen insan kendini bulmak için geçmişe gitmiyor. Bazen sadece hayata geri dönüyor.