BEYAZ KARGA

Bugün beyaz kargayla ilk defa bu kadar yaklaştık.

Onu geçen yıl görmüştüm. İlk gördüğümde bir süre neye baktığımı anlayamamıştım. Çünkü beyaz bir karganın varlığından haberim yoktu. Karga dediğin siyah olurdu. O ise bembeyazdı. Sanki yanlışlıkla başka bir hikayeden çıkıp buraya gelmiş gibiydi.

Bir hafta boyunca onu uzaktan izledim. Sonra bir gün videosunu çekmek istedim. Kameramı aldım ve dışarı çıktım. Yoktu. Ertesi gün tekrar baktım, yine yoktu. Sonraki günlerde de gözüm sürekli onu arıyordu. Ağaçlara bakıyor, çatılara bakıyor, yürürken etrafı kolaçan ediyordum. Ama ne kadar ararsam o kadar kayboluyordu sanki.

Bir süre sonra aramayı bıraktım.

Aslında beyaz kargadan çok, kendi zihnimi fark ettim. Bir şeyi çok istediğimde, onu bulmaya çalıştığımda, araya garip bir gerginlik giriyor. Huzuru ararken huzursuz olmak gibi. Mutluluğu ararken mutsuz olmak gibi. Aşkı ararken sevgiyi unutmak gibi.

Sonra hayat devam etti. Günler geçti. Aylar geçti. Beyaz karga aklımdan çıktı.

Ve bugün birdenbire karşıma çıktı.

Hem de şimdiye kadar olduğundan daha yakın.

Bir süre birbirimize baktık. Ne video çektim ne de fotoğraf. Sadece baktım. O an içimden, "Demek anlatmak istediğin buydu," diye geçirdim.

Çünkü bazen aradığımız şey biz onu bıraktığımızda ortaya çıkıyor.

Bu sadece beyaz karga için geçerli değil. Huzur için de böyle. Mutluluk için de. Hatta insanın kendisi için bile.

Ne kadar peşinden koşarsan o kadar uzaklaşıyor bazen. Ama bir gün yorulup oturduğunda, hiçbir şey aramadan gökyüzüne baktığında, yanında sessizce beliriveriyor.

Bugün beyaz karga bana bunu hatırlattı. Belki bazı şeyler bulunmak istemiyordur.

Sadece fark edilmek istiyordur.