ÇOCUK GİBİ SEVMEK

Bugun kendi kendime sordum: Insan neden bu kadar cok dusunuyor? Ozellikle ask konusunda. Birisini seviyor, sonra hemen hesaplar basliyor. Acaba o da beni seviyor mu? Acaba yazsam ne dusunur? Acaba cok mu ilgi gosterdim? Acaba geri cekilsem mi? Bir sure sonra insan karsisindaki kisiden cok kendi zihniyle iliski yasamaya basliyor. Ask bazen iki insan arasinda degil, insanla kendi dusunceleri arasinda geciyor gibi geliyor bana.

Oysa cocuklara baktigimda baska bir sey goruyorum. Bir cocuk birisini sevdiginde genellikle bunu saklamiyor. Hosuna gittiyse yanina gidiyor. Oynamak istiyorsa elini uzatiyor. Kirdiysan uzuluyor, sevindirdiysen guluyor. Arada uzun analizler yok. Stratejiler yok. Gurur savaslari yok. Belki de buyudukce kaybettigimiz sey sevgiyi hissetmek degil, onu dogrudan ifade edebilmek.

Bir iliskiyi zorlastiran seyin her zaman sevgisizlik oldugunu dusunmuyorum. Bazen fazla dusunmek de iliskiyi zorlastiriyor. Kiskanclik, sahiplenme, korku, kaybetme endisesi... Bunlarin hepsi sevginin etrafinda olusuyor ama zamanla sevginin onune gecmeye basliyor. Bir noktadan sonra insan sevdigi kisiyi gormeyi birakip korkularini gormeye basliyor. Karsisindaki insana degil, zihninin urettigi hikayelere tepki veriyor.

Belki de derin bag kurmak dedigimiz sey, kusursuz olmak degil. Birbirini oldugu gibi gorebilmek. Bazen sacmalayabilmek. Bazen yanlis anlamak. Bazen alinmak. Bazen de hicbir sey olmamis gibi ayni masada oturup cay icebilmek. Hayat zaten yeterince karmasik. Iliskiler bazen iki kisinin birbirine biraz daha rahat nefes aldirabildigi bir alan olabilir.

Cocuk gibi sevmek bana giderek daha anlamli geliyor. Saf olmak anlaminda degil. Herkese guvenmek anlaminda da degil. Ama duygularini saklamadan yasayabilmek anlaminda. Birisini ozlediginde ozledim diyebilmek. Hoslandiginda hoslandim diyebilmek. Birlikte gulmek istediginde gulmek. Bazen sevginin en derin hali buyuk cumlelerde degil, cok basit bir yerde sakli oluyor.

Belki de askin en guzel tarafi budur. Birisinin yaninda biraz daha kendin olabilmek. Biraz daha az rol yapmak. Biraz daha az dusunmek. Biraz daha az korkmak. Ve tum bunlarin arasinda bir gun durup icinden su cumlenin gecmesi:

"Iyi ki var."

Belki bazen ask dedigimiz sey sadece budur.