ANANI AVRADINI

Dışarıda birkaç işim vardı. Arabaya bindim ve yola koyuldum. Derken yanımdaki arabadan bir ses yükseldi. Barış Manço'nun "Domates, Biber, Patlıcan" şarkısı gibi değil. "Ananı avradını..." diye. İlginç olan küfür değildi. İlginç olan, tanımadığım bir insanın iki saniyede bütün günümü etkileyebilecek güce sahip olmasıydı.

Düşünsene... Instagram'a bir fotoğraf koyuyorsun. Birisi beğeniyor, keyfin yerine geliyor. Birisi eleştiriyor, moralin bozuluyor. Mesaj atıyorsun, geç cevap veriyor. Bu sefer sen de geç cevap veriyorsun. Kasiyer suratsız bakıyor diye "Günaydın" demek içinden gelmiyor. Müdür bir şey söylüyor, eve gidip eşine ters davranıyorsun. Bir yabancının suratı, sözü ya da yorumu bütün gününün yönünü değiştirebiliyor. Bazen fark etmeden direksiyonu başkalarına veriyoruz.

Yoga bana göre tam burada başlıyor. Yogada ilk fark ettiğim şey bedenim değildi. Nefesim de değildi. Zihnimdi. Birisi bir şey söylüyor, bir düşünce geliyor, ardından bir duygu ortaya çıkıyor ve ben onun peşinden sürükleniyorum. Bir gün birisi beni övüyor ve iyi hissediyorum, ertesi gün eleştiriyor ve kötü hissediyorum. O zaman insan ister istemez şu soruyu soruyor: Direksiyon gerçekten kimde?

Bir yogi olmak belki de herkesi sevmek değildir. Herkese gülümsemek de değildir. Belki sadece şunu fark etmektir: Birisi bana küfür ettiğinde, onun öfkesi benim öfkem olmak zorunda mı? Birisi beni övdüğünde, onun sözü benim değerim olmak zorunda mı?

Bir süre sonra arabasını önüme kırdı. Camı açmamı istedi. Çok öfkeliydi. "Arabama çarpıyordun!" dedi. Aralarda küfürler de vardı tabii. Ben onu dinlerken bir şey fark ettim. Onun öfkesi vardı ama o öfkenin bende devam edip etmeyeceğine karar verecek olan bendim. Belki özgürlük dediğimiz şey de budur. Başkalarının söylediklerinden tamamen etkilenmemek değil; etkilendiğini fark edip direksiyonu yavaşça geri almak.

Adam konuştu, sonra arabasına bindi ve gitti. Ben de yoluma devam ettim. Ama aklımda şu soru kaldı:

Bir yabancının iki dakikalık öfkesi neden bazen saatlerce bizimle kalıyor?